artikel Pluswoman

Badpakken met een afrondend effect

,,Ik ga vaak expres in een winkel kijken naar vrouwen die mijn badpakken passen. Je gelooft niet wat je dan hoort. Nederlandse vrouwen zien er op straat heel feministisch en kordaat uit, maar eenmaal in zo'n pashokje in hun blootje, met alleen een zwempak aan, blijft daar niet veel van over. Niets deugt er meer van hun lijf. Ze hebben hangborsten, cellulitis, te korte benen. Het is nooit goed. En zeker niet als daar dan zo'n vent naast zit met een enorme pens. Zo een die dan zegt: 'nou, je hebt ook een aardig buikje gekregen.' Terwijl er dan nauwelijks nog een buikje te zien is. Vreselijk is dat." Ontwerpster Marianne van Berkel (29), die onder het label Marğalé B. nu voor het tweede seizoen een serie badpakken met bijpassende badmutsen, heeft ontworpen, blijft zich verbazen over haar publiek. Dat wordt bevorderd door het feit dat ze jaren in het buitenland woonde. Haar opleiding kreeg ze in Parijs aan de Esmod, de modeacademie waar moulage (stof vormgeven op een pop) de kern van het onderwijs vormt. Daarna werkte ze als assistente in de haute couture. Ze maakte klassieke balletpakken, en ontwikkelde haar patroontechniek verder. Dat kwam van pas in Californië, waar ze racefietskleding ging ontwerpen (,,Voor mensen die niet oud mogen worden van zichzelf en die drie van die pakken hebben om er maar snel en actief uit te zien.").

Moe van het jachtige Amerikaanse leven, vertrok ze met oude Parijse vrienden naar Senegal en Nigeria om daar op de markt traditionele kleren te gaan verkopen die ze met een familie ontwierp. Ze had er best willen blijven, want ze hield van de wijze waarop iedereen daar ,,van niets iets" weet te maken. Maar dan had ze moeten trouwen ,,want alleen met een man heb je daar status." Ze ging terug naar Nederland, waar ze nu al enkele seizoenen haar eigen badkledingbedrijfje van de grond probeert te krijgen. ,,Ik richt me op gewone vrouwen. Niet op supermodellen. Dat betekent dat ik mijn patronen moet aanpassen als ik voor Fransen of Italianen wil werken, want in Nederland hebben vrouwen nu eenmaal brede heupen. Het zijn stevige tantes. Daar moet je laag uitgesneden pijpen voor maken. De meeste producenten doen die concessie niet, omdat ze zo internationaal mogelijk willen zijn." . Badpakken met een afrondend effect Het resultaat van die internationale benadering was de afgelopen tropische week aan de rand van het zwembad en op het strandterras te zien. Veel badkleding zit gewoon niet mooi.En dan mogen we nog van geluk spreken dat er weinig bikini's meer gedragen worden, want hoe kleiner het badpak hoe beter het staat bij vrouwen die hun eerste kind of hun eerste buikoperatie nog niet achter de rug hebben.

De Franse ontwerpen van Capucine Puerari, het werk van Marielle Bolier, maar ook het badgoed van Marğalé B.,laten zien dat de grens tussen lingerie, badgoed en bovenkleding totaal is vervaagd. De functie van het badpak is veranderd. Het is niet meer uitsluitend een kledingstuk dat je de kans geeft zoveel mogelijk bruin te worden. In de eerste plaats zijn in onze multiraciale samenleving veel mensen van zichzelf al bruin. En die het niet zijn, proberen dat te worden op de zonnebank of met snelbruiners uit een flesje. Bovendien hebben alle verhalen over de schadelijke effecten van zonlicht en het dunner worden van de ozonlaag de populariteit van het zonnen ook niet gestimuleerd. Alleen vrouwen van middelbare leeftijd weten nog dat er ooit een tijd was waarin je de bandjes van je bikini los moest doen om een mooie bruine rug te krijgen. Die bikini's liggen nu, met de bijbehorende moppen uit De Lach, in kostuummusea. Het gaat er nu vooral om dat je in badgoed goed kunt zwemmen. Dat stelt hoge eisen aan het materiaal. Materiaal met het elastische en dunne lycra er in zit weliswaar mooi, maar het vereist een bijzondere behandeling om het zo mooi te houden: het zwempak moet je steeds direct in koud water uitspoelen, je mag het niet in de wasmachine doen en niet in de zon drogen. Dan nog gaat lycra op termijn splijten, zodat het pak uitlubberende plekken vertoont.

Heel wat drukbezette managers beginnen of eindigen hun dag meteen ontspannende duik in het koele water.
Reden waarom een beetje hotel tegenwoordig standaard is uitgerust met een zwembad.

In die rare dubbelfunctie van het badpak (die van verleider en nuttig sportattribuut) schuilt juist voor de zakenvrouw op reis de grote moeilijkheid.
Een te joviale meeting in het zwembad met haar mannelijkecollega's, al voor de onderhandelingen beginnen, kan veel verknoeien.
Marianne van Berkel modeontwerpster gespecialiseerd in 'swimwear', zegt dit probleem goed aan tevoelen.
In haar badpakken van lycra met gelakt rubber, zoekt zij naar een balans tussen mode, gebruikswaarde en sociale functionaliteit.
Uiteindelijk resulteert dat in haar badpakken zo bijzonder, dat zelfs Nederlandse galeries zich ervoor interesseren.
Van Berkel: 'Ik ga bij het ontwerpen uit van de praktijk van alledag.
Niet alle vrouwen hebben eendroomfiguur, de meeste niet.
Daarom gebruik ik ook verschillende patronen voor verschillende lichaamstypen. Een badpak moet perfect zitten en jemoet je er onbekommerd in kunnen bewegen.
Ik hou dan ook absoluut niet van die hoog opgesnedenpijpjes.
Van Berkel leerde het ontwerpers vak bij de modeacademie Esmod in Parijs, en werkte bij wereldmerken op het gebied van badkleding en sportmode in Frankrijk en Amerika.
Sinds kort heeft zij zich in Nederland gevestigd, en met ongeveer twintig verkooppunten gaan de zaken goed.
Een badpak gaat bij mij bijvoorbeeld onder vier verschillende machines.
Maar ik wil het ook niet waanzinnig duur maken.
Mijn label Marğalé B. moet het van zijn intrinsieke kwaliteit hebben en niet van opgeplaktprestige.
Een stokpaardje van Van Berkel is de badmuts:
Een designed hoofddeksel hoort wat mij betreft onverbrekelijk bij het badpak.
Want die traditionele rubber badmuts, dat is toch eigenlijk heel wat anders.
VROUW & BEDRIJF JULI/AUGUSTUS